DISQUS

Άλλο το τι μπορείς να φανταστείς και άλλο η αντικειμενική πραγματικότητα. Είτε μπορείς να σε φανταστείς παντρεμένο (γιατρό/ναύαρχο κ.λπ.) είτε όχι, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Έχει η ζωή έναν τρόπο να στα φέρνει έτσι που ακόμα κι αυτά που δεν είχες φανταστεί ποτέ σου φαίνονται φυσιολογικά, και αυτά που τα φανταζόσουν από πάντα μπορεί να μη γίνουν ποτέ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είσαι πολύ μικρός ακόμα για να ξέρεις πώς θα θέλεις τη ζωή σου μελλοντικά, γι' αυτό μην παίρνεις αποφάσεις με βάση αυτά που *φαντάζεσαι* ότι θα θέλεις σε 10 ή 20 χρόνια γιατί το πιθανότερο είναι να αλλάξουν. Η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να σου δώσω είναι να επιλέξεις σπουδές με βάση ποιο αντικείμενο σου αρέσει καλύτερα και σε ποιο έχεις την καλύτερη απόδοση - επαγγέλματα υπάρχουν πολλά και πάω στοίχημα πως τα περισσότερα δεν τα έχεις ούτε ακουστά. Διάλεξε λοιπόν κάτι που σου αρέσει να διαβάζεις, ανεξάρτητα από επαγγελματική αποκατάσταση, και τα υπόλοιπα θα τα βρεις στην πορεία.

Α, και για τα ταξίδια χρειάζεται κυρίως χρήμα και χρόνος. Ο καλύτερος τρόπος να βρεις χρήμα (αν δεν έχουν οι γονείς σου) είναι να βρεις μια καλή δουλειά. Ο καλύτερος τρόπος να βρεις μια καλή δουλειά είναι να κάνεις καλές σπουδές.

Ο καλύτερος τρόπος να βρεις χρόνο είναι να κάνεις μια δουλειά χωρίς πολλές υποχρεώσεις και κυρίως χωρίς να είσαι αυτοαπασχολούμενος. Συνεπώς με το σκεπτικό αυτό, αν πραγματικά εκείνο που σε ενδιαφέρει είναι τα ταξίδια, οι περισσότεροι κλάδοι της ιατρικής απορρίπτονται ασυζητητί, άσε που ακόμα και ως φοιτητής ιατρικής δεν θα έχεις χρόνο ούτε για κατούρημα, πολύ περισσότερο για ταξίδια...

Μήπως βασανίζεσαι χωρίς λόγο; Από τις εξετάσεις για την είσοδο στο πανεπιστήμιο μέχρι να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά σε χωρίζει άνετα μια 10ετία, ίσως και 20ετία. Ο καιρός είναι πολύς και τα πάντα μπορούν να έρθουν τα πάνω-κάτω στο μεσοδιάστημα. Άσε που αν βρεις το κατάλληλο άτομο δεν θα σου φαίνεται τόσο άσχημη περίπτωση η παντρειά, και αν δεν το βρεις, ό,τι και να λένε οι άλλοι δεν πρόκειται να παντρευτείς, οπότε τι σε νοιάζει; Θέλω να πω ότι αν δεν υπάρχει έτερον ήμισυ που να θες να ζήσεις μαζί του μια ζωή, όσο και να σε πιέζουν δεν θα σε παντρέψουν, γιατί για γάμο χρειάζονται εκ των πραγμάτων 2.

Αν πάλι θεωρείς ότι η λύση για να μην ντυθείς γαμπρός είναι να περάσεις χρόνια πολλά στα θρανία , να ξέρεις ό,τι όλες οι σχολές πλέον έχουν μεταπτυχιακά προγράμματα και μπορείς άνετα να σπουδάζεις μια δεκαετία, ακόμα κι αν επιλέξεις να γίνεις ιχθυοκαλλιεργητής. Δεν είναι ανάγκη να καταφύγεις στην Ιατρική...

Τα κείμενα καλά, αλλά τα ποιήματα δεν τα άντεχα με τίποτα! Στο Βασίλη Καρρά θα είχα πέσει τώρα.

Αυτό στα νιάτα μου λεγόταν κονσομασιόν. Δεν ξέρω αν το λένε ακόμα έτσι...

Σου εύχομαι περαστικά και σύντομα να αρχίσεις να πραγματοποιείς τα όνειρά σου!

Ένας τρόπος να ξεπεράσεις αυτό το ελάττωμα είναι να μάθεις να δουλεύεις πιο γρήγορα, ώστε να τελειώνεις ό,τι έχεις αρχίσει πριν το βαρεθείς.

Εγώ αυτό κάνω ;-)

Γιατί τόση απαισιοδοξία; Τι έγινε;

Είπαμε να κάνεις ένα διάλειμμα, όχι να τα κάψεις όλα!! Όπως και να 'χει, εύχομαι καλή επιστροφή στην μπλογκόσφαιρα και γενικώς :-)

Υ.Γ. Μήπως φταίει το ύπουλο νησί; Με τόσο LOST στον υπολογιστή, είναι φυσικό να υπάρχουν παρενέργειες χαχα!

Χρόνια πολλά και καλά!!

Καλά, εσείς στην Κύπρο στο πόδι τον πίνετε τον καφέ;;;

Εγώ πάλι ήμουν... 18!

Black_PiTt με σκοτώνεις! Το American Beauty είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες ever!!!!

Πέννυ αυτό το κάνω κι εγώ πολύ συχνά, ειδικά μετά τη δουλειά αν είμαι πολύ τσιτωμένη, πάω για φαγητό, παίρνω και το βιβλίο μου μαζί και διαβάζω τρώγοντας. Απόλαυση!!!

Μάλλον πρόκειται για το νόμο του ισχυρού: έχω αυτοκίνητο, είμαι μεγάλος και δυνατός, άρα θα περάσω πρώτος!

Στην Αγγλία διαβάζουν παντού - στο μετρό, στα λεωφορεία, στα εστιατόρια (αν είσαι μόνος εννοείται), στα πάρκα, ακόμα και όταν περιμένουν στην ουρά στην τράπεζα μπορείς να τους δεις να διαβάζουν. Είναι απίστευτο το πόσο διαβάζουν.

Αν νομίζεις ότι στην Ελλάδα διαβάζουν πολύ ή ότι μπορείς να διαβάσεις οπουδήποτε και να θεωρείται φυσιολογικό, στην Αγγλία θα πάθεις μεγάλη πλάκα!

Το CD του Χατζηγιάννη μπορείς να το στείλεις σε μένα ;-)

Δεν θέλω να στο χαλάσω, αλλά πάντα μετά τις διακοπές κάπου γυρίζεις και σπάνια είναι καλύτερα από εκεί που ήσουν (αλλιώς δεν θα πήγαινες).

Τι εξελίξεις είχαμε;

Χρόνια πολλά και καλά!

Τι ουσία έχει να προσθέτεις άτομα στο Facebook που δεν τα ξέρεις; Ειδικά αν δεν μπορείς τα κοινωνικά;;;

Στην παραλία/στον κήπο/στο πάρκο/στην πλατεία με έναν φραπέ κι ένα καλό βιβλίο;

Να σε αγγίζουν και να ανατριχιάζεις συνήθως είναι καλό πάντως :-p

Τουλάχιστον το συναίσθημά σου έχει σταθερότητα: μισείς τους πάντες :-)

Και γιατί να μην πάει; Στο χέρι του είναι τουλάχιστον να προσπαθήσει ;-)

Μήπως να την έπαιρνες εσύ τηλέφωνο;